شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - علوم و فنون ادبی 3 | آزمون شماره 6967

دوره سلطنت رضا خان را دوره درخشش نیما و جدال بر سر شعر کهنه و نو می دانند.

از آغاز حکومت رضاخان تا روی کار آمدن محمدرضا، فضای سیاسی آزادتری نسبت به دوره قبل بر ایران حاکم بود. 

نیما و پیروانش مانند اخوان ثالث و سهراب سپهری تلاش هایی در تغییر شعر فارسی داشتند که آنها را پیشگامان شعر نو خوانده اند. 

بهتر است شروع واقعی شعر نو را از سال ۱۳۳۲ یعنی همزمان با کودتای ۲۸ مرداد دانست.

سیلی از گریۀ من خاست ولی می‌ترسم / که بلایی رسد آن سرو سهی بالا را

گر سوزن جفایت خون مرا بریزد / نتوان ز دست دادن سررشتۀ وفا را

دوش به خواب دیده‌ام روی ندیدۀ تو را / وز مژه آب داده‌ام باغ نچیدۀ تو را

گفتم به چشم عقل نیفتم به چاه عشق / بستی نظر ز نرگس سحرآفرین مرا

تا تو به خاطر منی کَس نگذشت بر دلم / مثل تو کیست در جهان تا ز تو مهر بگسلم

ای نفس خرم باد صبا / از بر یار آمده‌ای مرحبا

زنده شود هرکه پیش دوست بمیرد / مرده دل است آن‌که هیچ دوست نگیرد

سروی چو تو می‌باید تا باغ بیاراید / ور در همه باغستان سروی نبود شاید

بر سر آنم که گر ز دست برآید/ دست به کاری زنم که غصه سر آید

جان بی جمال جانان میل جهان ندارد/ هرکس که این ندارد حقا که آن ندارد

خم ابروی تو در صنعت تیراندازی/ برده از دست هر آن‌کس که کمانی دارد

سرو چمان من چرا میل چمن نمی‌کند/ همدم گل نمی‌شود یاد سمن نمی‌کند