شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هفتم: سبک و سبک‌شناسی (سبک خراسانی) | آزمون شماره 27134

هر روز مرا عشق نگاری به سر آید/ در باز کند ناگه و گستاخ درآید

ای شکسته زلف یار از بس که تو دستان کنی / دست دست تست اگر با ساحران پیمان کنی

نوروز فراز آمد و عیدش به اثر بر/ نز یکدگر و هر دو زده یک به دگر بر

وقت گل جام مروّق نتوان داد ز دست/ جان من جان من الحق نتوان داد ز دست

وجود لغات عربی و لغات بیگانه

استفاده از آرایه‌های ادبی، طبیعی و در حد اعتدال است.

معشوق و یار، زمینی است.

در توصیف پدیده‌ها بیشتر از تشبیه (از نوع حسی) بهره گرفته شده است.

به ما حضر قناعت کند و تکلّف طعام‏‌های خوش نکند که مقصود مؤمن، نگاه‌داشت قوّت عبادت بود نه تنعّم؛ و سنّت است نان را گرامی‌داشتن که قوام آدمی بدین است.

دانستن صورت عالم و چگونگی نهاد آسمان و زمین و آنچه به میان این هر دو است، سخت سودمند است اندر پیشه نجوم؛ ازیراک، گوش به نام‌ها و لفظ‌ها که منجّمان به کار دارند، خو کند.

چون نوروز بگذرد، سوی غزنین رویم و تدبیر برادر چنان که باید ساخت، بسازیم که ما را از وی عزیزتر کس نیست، تا این جمله شناخته آید ان شاء الله عزّ و جلّ.

فأمّا حدیث حشمت: چنین خواندم در اخبار خلفا که چون هارون‌الرّشید امیرالمؤمنین از بغداد قصد خراسان کرد ـ و آن قصه دراز است و در کتب، مثبّت که قصد به چه سبب کرد ـ چون به طوس رسید، سخت نالان شد و بر شرف هلاک شد.