شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18404

سعدی که داد وصف همه نیکوان بداد / عاجز بماند در تو زبان فصاحتش 

امید لذت و عیش از مدار چرخ مدار / که در دیار کرم نیست ز آدمی دیٌار 

هر که را در خاک غربت پای در گل ماند ماند / گو دگر در خواب خوش بینی دیار خویش را

صد هزاران گل شگفت و بانگ مرغی برنخاست / عندلیبان را چه پیش آمد هزاران را چه شد

به جان قصدت کند دشمن چو داری دوستی در دل / صدف مجروح از آن گردد که لؤلؤ در میان دارد.       (دشمن،مجروح)

بدین سرراست ناید تاج وصلش / ز بهر تاج باید ترک سر کرد.      (تاج،«ش» پس از وصل)

روز وصل تو که عید است و منش قربانم / هر سحر چون شب قدرش به دعا می خواهند.       (وصل،«ش» پس از قدر)

میدان وصل او ز پی عاشقان اوست / وین گوی دولتی ست که ایشان همی برند.      (او،ایشان)