شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 17307

قامت زیبا و رویی چون بهار آراسته / راست گویی که سرو راستین آمد برون

بیداری من شمع صفت لاف زبانی است / دارم زخموشی به کمین خواب گران را 

خور و خواب و آرامگه تنگ شد / تو گفتی که روی زمین سنگ شد 

نام تو جاودان بود ای شاعر بزرگ / چونان که نام سعدی شیرین زبان ما 

نهاد ـ مضاف‌الیه ـ متمم ـ مسند         
 

نهاد ـ مفعول ـ متمم ـ نهاد
 

مضاف‌الیه ـ مفعول ـ نهاد ـ مسند   
 

مضاف‌الیه ـ متمم ـ نهاد ـ مفعول

چندان‌که می‌روم ز پی یار جز غبار / چیزی نمی‌رسد به من از رهگذار یار                               «چیزی، رهگذار»

نگرفته است دامن من هیچ آب و خاک / الاّ که آب دیده و خاک دیار یار                              «من، یار»

چون غنچه‌ام اگرچه بسی خار در دل است / من دل‌خوشم به بوی نسیم بهار یار                    «م، بهار»

بلبل گذاشت شاخ سمن، میل خار کرد / یعنی که خوشتر از گل اغیار خار یار                         «شاخ، اغیار»

دو تا، دو تا

سه تا، سه تا

چهار تا، چهار تا

پنج تا، پنج تا