شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18002

رفتی و مرا ماندی در کنج شکیبایی                                                                 ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی

راست گفتی که فرج یابی اگر صبر کنی                                                             صبر نیک است کسی را که شکیبایی هست

صبر می‌زد لاف چون طوفان غم بالا گرفت                                                        عاجزی شد زان که کشتی درخور طوفان نداشت

می‌کند بی تو شکیبایی یعقوب، کمال                                                                  که جمیلی تو و صبر از تو بود صبر جمیل

درد فراق من کشم ناله به نای چون رسد / آتش عشق من برم چنگ دوتا چرا بود؟

همچو ملح اندر طعام است این مزاح اندر کلام / این سخن فرمود آن کاو (کو) بد نبی را جانشین

هست بر سمع و بصر مهر خدا / در حجب بس صورت است و بس صدا

شد آن زمان که ز ناایمنی شقایق سرخ / چو چشم شیر محیب آمدی به چشم غزال

ما امید از طاعت و چشم از ثواب افکنده‌ایم / سایه‌ی سیمرغ همّت بر خراب افکنده‌ایم

محتسب گر فاسقان را نهی منکر می‌کند / گو بیا کز روی مستوری نقاب افکنده‌ایم

هیچ کس بی‌دامنی تر نیست لیکن پیش خلق / باز می‌پوشند و ما بر آفتاب افکنده‌ایم

رستمی باید که پیشانی کند با دیو نفس / گر بر او قالب شویم افراسیاب افکنده‌ایم

من بسته دام تو، سرمست مدام تو / آوخ که چه دام است این، یا رب چه مدام است آن؟

راز من جمله فروخواند بر دشمن و دوست / اشک از این واسطه از چشم بیفتاد مرا

جان بخواه از من بیدل که روانت بدهم / به‌جز از جان ز من آخر چه تمناست تو را

به هوای گل رخسار تو در رقص بود / شعله عشق در آتشکده سینه ما

چو باران درم ریختند از برش / گرفتند در مشک سارا سرش

چو گشتاسب آن تخت را دید گفت / که کار بزرگان نشاید نهفت

ستودن نداند کس او را چو هست / میان بندگی را ببایدت بست

سواران رومی چو سیصدهزار / حلب را گرفتند یکسر حصار