شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 31150

صد تیغ جفا بر سر و تن دید یکی چوب/تا شد تهی از خویش و نی اش نام نهادند

طلب نمی کنی از من سخن جفا اینجاست/و گرنه با تو چه بحث است در سخندانی

سعدیا گر چه سخندان و مصالح گویی/به عمل کار برآید به سخندانی نیست

بر حدیث من و حسن تو نیفزاید کس/حد همین است سخندانی و زیبایی را

به تو حاصلی ندارد غم روزگار گفتن / که شبی نخفته باشی به درازنای سالی

چون نمی‌آید به ساحل غرقه دریای عشق / می‌زند بیهوده از بهر چه چندین دست و پا؟

شب فراق که داند که تا سحر چند است / مگر کسی که به زندان عشق دربند است

ز شب‌بیداری من تا سحر چشمش کجا داند؟ / که او شب تا سحر کاری به جز خفتن نمی‌داند