شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس دوازدهم: جناس و انواع آن | آزمون شماره 95

از روی و رای خویش مه و آفتاب جوی / از قدر و بذل خویش سپهر و سحاب خواه

از لطف خود به جان مؤالف ثواب بخش‌ / وز قهر خود به جای مخالف عقاب خواه

اقبال و بخت و شوکت و فر هم‌عنان طلب/ تأیید و عون و فتح و ظفر هم‌رکاب خواه

بدخواه را ز چشمه رخشان تيغ خويش / سيراب ساز و چشمه عمرش سراب خواه

پدر با پسر یکدگر را کنار / گرفتند و، کرده غم از دل کنار

داد تو را داد تا که داد دهی تو / گر ندهی داد، داد از تو کند داد

بیا بیا بُت رضوان غلام حور نهاد / که حق هر آنچه جمال است و حسن بر تو نهاد

دلی که عاشق و صابر بود مگر سنگ است / ز عشق تا به صبوری هزار فرسنگ است

در پس خمره می‌نمود کمین / همچو دزدی که در بیابانا

شبی روشن‌تر از سرچشمه نور / رخ شب در نقاب روز مستور

چو اوصافش تک و پویش کنم ساز / سخن در گوش تازد پیش از آواز

به يک عالم زمين داد و زمان داد / به ديگر يک بقای جاودان داد

قبا بست و چابک نوردید دست/ قبایش دریدند و دستش شکست

ای دلیل دل گمگشته خدا را مددی / که غریب ار نبرد ره به دلالت برود

به دنیا توانی که عقبی خری / بخر، جان من، ور نه حسرت بری

چه دلتنگ خفت آن فرومایه دوش / که بر سفرهٔ دیگران داشت گوش

چوک ز شاخ درخت خویشتن آویخته / زاغ سیه پر و بال غالیه آمیخته

شادی مجلسیان در قدم و مقدم توست / جای غم باد مر آن دل که نخواهد شادت

گر خیال جان همی هستت به دل اینجا میا /  گر نثار جان و دل داری بیا و هم بیار

آیینه تقوا شد از سنگ شقاوت خرد / وز تاب و صفا افتاد آیین مسلمانی