شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 2162

هر که چیزی دوست دارد جان و دل بروی گمارد/ هر که محرابش تو باشی سر ز خلوت برنیارد

یار مرا غار مرا عشق جگرخوار مرا/ یار تویی غار تویی خواجه نگهدار مرا

شاها فلک از بزم تو در رقص و سماع است/ دست طرب از دامن این زمزمه مگسل

آن کیست کز روی کرم با من وفاداری کند/ بر جای بدکاری چو من یک دم نکوکاری کند

تو گویی که ایام شادی و عشرت/ به هم صحبتی عهد بستند و پیمان

شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل/ کجا دانند حال ما سبکباران ساحل ها

هر که چیزی دوست دارد جان و دل بر وی گمارد/ هر که محرابش تو باشی سر ز خلوت برنیارد

پشمینه پوش تندخو از عشق نشنیده است بو/ از مستی اش رمزی بگو تا ترک هشیاری کند

حلال است رفتن به صحرا ولیک / نه انصاف باشد که بی‌ما روند

دیده سیر است مرا جان دلیر است مرا / زهره شیر است مرا زهره تابنده شدم

ماهرویا روی خوب از من متاب / بی‌خطا کشتن چه می‌بینی صواب؟

من پاس دارم تا به روز امشب به جای پاسبان / کان چشم خواب‌آلوده خواب از دیده ما می‌برد

چشم پدید آمده پنهان بماند               ابروی پنهان شده آمد پدید

دولتی جستم وبالم آمده است             آتشی گفتم زبانم سوخته است

به زره پوش قد تیروشت           به کمان کش مژه تیغ زنت

مرا غم ندیم است خاص ار نه من           چو عامان به نوعی طلب کردمی

شوم غلام _ عاشقان را _ عزیز _ شکسته‌اند

کنم قربان _ آسمانی _ قدیمی _ را ببرد

جمشیدم _ مستانه‌ای _ آرام _ درشکند

جهان رانم _ نسیمی _ آسمانی _ مست کند