شرکت در آزمون آنلاین پیام‌های آسمان هشتم - درس 2-عفو و گذشت | آزمون شماره 3234

 من هیچ ندانم که مرا آن که سرشت / از اهل بهشت کرد یا دوزخ زشت

در عیش نقد کوش که چون آبخور نماند / آدم بهشت روضه‌ی دارالسلام را

هر چه کنی کشت، همان بدروی / کار بد و نیک چو کوه و صداست

چمن حکایت اردیبهشت می‌گوید / نه عاقل است که نسیه خرید و نقد بهشت

 به معصومی گفتند شخصی از ایشان بدگویی کرده و آزار رسانده است. حضرت فرمود: «اگر آن‌چه درباره‌ی من گفته است حق است خداوند مرا بیامرزد و اگر باطل است خداوند او را بیامرزد.»

شخصی نزد معصومی به شکایت رفت که سه سال است دعای او مستجاب نمی‌شود. معصوم گفت: «با زبانی که پاک است خدا را بخوان، نه زبانِ به‌دشنام‌آلوده.» چنین کرد و مستجاب شد.

معصومی بنده‌ای را به سبب شاخه گلی که به او داد آزاد کرد. گفتند: «اماما، بنده را به یک شاخه گل می‌بخشی؟» فرمود: «بزرگترین بخشش آن است که هر چه را داری ببخشی.»

معصومی تکّه‌ای ذغال در دست برادر زیاده‌خواهش گذاشت تا بسوزد. پس فرمود: «تو تحمّل ذرّه‌ای گرما نداری، من چگونه مال از بیت‌المال به تو ببخشم و گرمای جهنّم را تاب آورم؟»