شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16937

گر جهان دریا شود چون عشق او همراه توست / زحمت کشتی مخواه و یاد کشتی‌بان مکن

در بیابان طلب گرچه ز هر سو خطری است / می‌رود حافظ بی‌دل به تولّای تو خوش

مرا وقتی ز نزدیکان ملامت سخت می‌آمد / نترسم دیگر از باران که افتادم به دریایی

به جان دوست که غم پرده بر شما ندرد / گر اعتماد بر الطاف کارساز کنید

بیا و جام عقارم بده که تا بودم / نه با عقار تعلّق گرفته‌ام نه ضیاع (عقار و ضیاع: املاک)

چگونه از خط حکم تو سر بگردانم / که من مطیعم و حکم تو پیش بنده مطاع (مطاع: اطاعت‌شده)

شدی و بی‌تو به هر شارعی که بگذشتم / ز دود سینه هوا بر سرم ببست شراع (شراع: سایه‌بان)

مرا از آن‌چه که گیرد حرامی از پس و پیش / چو ترک خویش گرفتم چه غم خورم ز متاع (متاع: کالا)

گوهر نیک را ز عقد مریز / وان ‌که بدگوهرست ازو بگریز

بدگهر با کسی وفا نکند / اصل بد در خطا خطا نکند

به کوشش نروید گل از شاخ بید / نه زنگی به گرما بگردد سپید

هرکه ز آموختن ندارد ننگ / در برآرد ز آب و لعل از سنگ

اهلیت: لیاقت / بیشه: نیزار / تازی: زبان عربی

مکاری: الاغ و اسب / مغربی: نقره مرغوب / مرمت: اصلاح

معاش: زیست / حدیث: ماجرا / وصلت: پیوسته

حقه: صندوق / جبار: بخشنده / کید: حیله و فریب

بدو گفت خندان که نام تو چیست            تن بی‌سرت را که خواهد گریست (= تهدید به مرگ)

برفتند از آن جای، شیران نر                      عقاب دلاور برآورد پر (= سهمناکی میدان نبرد)

تو قلب سپه را به آیین بدار                      من اکنون پیاده کنم کارزار (= تمسخر حریف)

چو رهام گشت از کشانی ستوه                 بپیچید زو روی و شد سوی کوه (= ترک میدان نبرد)