شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوازدهم : کنایه | آزمون شماره 15719

کنایه / تشبیه / استعاره مصرحه / جناس

کنایه / تشبیه / استعاره مکنیه / تناسب 

مجاز / استعاره مکنیه / کنایه / جناس 

استعاره / تضاد / جناس / تناسب 

گر تمنّای تو از خاطر ناشاد رود / داغ عشق تو گلی نیست که از یاد رود (متناقض‌نما، تشبیه)

نرود حسرت آن چاه زنخدان از دل / تشنه را، آب، محال است که از یاد رود (تضاد، تناسب)

نتوان از سر او برد هوای شیرین / لشگر خسرو اگر بر سر فرهاد رود (مجاز، کنایه)

کاش چون شمع، همه سر شود اعضای کلیم / تا سراسر به ره عشق تو بر باد رود (تشبیه، کنایه)

می‌چکد شیر هنوز از لب هم‌چون شکرش / گر چه در شیوه‌گری هر مژه‌اش قتّالی است: (هنوز کودک است.)

حافظ چو نافه سر زلفش به دست توست / دم درکش ارنه باد صبا را خبر شود: (نفس نکش.)

ترسم که اشک در غم ما پرده‌در شود / وین راز سر به مهر به عالم سمر شود: (آشکار شود.)

ای که انگشت‌نمایی به کرم در همه شهر / وه که در کار غریبان عجبت اهمالی است: (مشهور هستی.)