شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 9713

چهار

سه

دو

یک

بدو گفت آری گزارم پیام/بدین سان که گفتی و بردی تو نام

همه فخر و همه دولت برای شاه می‌زیبد/چرا در قید فخری تو چرا در بند عاری تو

آری لقبش بود سعادت‌بک عالم/زان پیش که اشخاص به القاب درآمد

مشو نومید از دشنام دلدار/که بعد رنج روضه روز عید است

برو این دام بر مرغی دگر نه/ که عنقا را بلند است آشیانه
 

نبندی زان میان طرفی کمروار/ اگر خود را ببینی در میانه
 

که بندد طرف وصل از حسن شاهی/ که با خود عشق بازد جاودانه
 

وجود ما معمایی‌ست حافظ/ که تحقیقش فسون است و فسانه

بزن زخم، این مرهم عاشق است / که بی‌زخم مردن،‌ غم عاشق است

به شادی و آسایش و خواب و خور / ندارند کاری دل‌افگارها

بی‌دلان زخم تو را مرهم جان می‌شمرند / خستگان درد تو را عین دوا می‌گویند

ای که انکار من از ناله شبگیر کنی / به چه آرام دهم که دل آرامم نیست