شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 20964

سجده نتوان کرد بر آب حیات/ تا نیابم زین تن خاکی نجات

عاشقان سر نهند در شب تار/ تو بر آنی که چون بری دستار

گفت خوبان چو پرده برگیرند/ عاشقان پیششان چنین میرند

صدفوار گوهرشناسان راز/ دهان جز به لؤلؤ نکردند باز

ثوابت باشد ای دارای خرمن/ اگر رحمی کنی بر خوشه‌چینی

به بخشندگی کوش کآب روان/ به سیلش مدد می‌رسد ز آسمان

به بالای سرو است و هم زور پیل/ به بخشندگی همچو دریای نیل

بزرگی بایدت بخشندگی کن/ که دانه تا نیفشانی نروید

امین باید از داور اندیشناک/ نه از رفع دیوان و زجر و هلاک

چو بی شک نبشته‌ست بر سر هلاک/ به دست دلارام خوش‌تر هلاک

میان ابروی او خشم‌های دیرینه ا‌ست/ گره در ابروی لیلی هلاک مجنون است

اگر صد همچو من گردد هلاک او را چه غم دارد/ که نی عاشق نمی‌یابد که نی دلخسته کم دارد

چه دلتنگ خفت آن فرومایه دوش/ که بر سفرۀ دیگران داشت گوش

چو سیراب خواهی شدن ز آب جوی / چرا ریزی از بهر برف آب روی؟

بزرگان نکردند در خود نگاه / خدابینی از خویشتن‌بین مخواه

گر آزاده‌ای بر زمین خُسب و بس/ مکن بهر قالی زمین‌بوس کس   

ابراهیم گفت: ای کوه من تو را نمی‌گویم که برو؛ ولیکن بر تو مثل می‌زنم. 

ما قصدی عظیم کرده‌ایم و سرگشته کاری شده و چنین کاری که خود را کشتن در پیش داریم.

رابعه را پرسیدند: کی بنده از پروردگار بزرگ راضی شود؟ گفت: آن گاه که شادیش از مصیبت چون شادیش بر نعمت بود.

وزیر دیگر که ضدّ او بود گفت: ابنای جنس ما را نشاید در حضرت پادشاهان جز به راستی سخن گفتن.