شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16137

کشانی بدو گفت با تو سلیح / نبینم همی جز فسوس و مزیح

به آورد با او بسنده نبود / بپیچید زو روی و برگاشت زود

بپوشید درع سواران جنگ / نبود اندر آن کار جای درنگ 

چنان ننگش آمد ز کار هجیر / که شد لاله رنگش به کردار غیر

هرگه که یادم آید از آن سید شهید / عیشم شود منقص و عمرم شود هبا

در آرزوی آب، چون اویی بداد جان / لعنت بر این جهان به‌نفرین بی‌وفا

رمز قرآن از حسین آموختم / ز آتش او شعله‌ها اندوختم

تار ما از زخمه‌اش لرزان هنوز/ تازه از تکبیر او ایمان هنوز

کرد این خیال وهم غلط کار، کان غبار / تا دامن جلال جهان‌آفرین رسید

هست از ملال گرچه بری ذات ذوالجلال / او در دل است و هیچ دلی نیست بی‌ملال

جهان پردرد می‌بینم دوا کو / دل خوبان عالم را وفا کو

سراسر جمله عالم پرشهید است / شهیدی چون حسین کربلا کو؟

مفعول _ مفعول

مفعول _ متمّم 

متمّم _ مفعول

متمّم _ متمّم

من از خدای بخواهم که در مکان شرف                                                               تو را به دولت و نیک‌اختری مکین دارد

همواره در مقام جلالت تویی مقیم                                                                    پیوسته در مکان سعادت تویی مکین

از آن زمان که مکان و مکین شدند ایجاد                                                            ندید هیچ مکان چون تو در زمین مکین

هر مکانی که شرف راست ازو یابد بر                                                              هر مدیحی که سخا راست بدو گردد باز