شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 20628

۱

۲

۳

۴

در کنج خلوتی از برزن دو خروس بال و پر افراشته و گرد برانگیخته.  (ماضی نقلی)

خسرو موسیقی ایرانی، آواز را از مرحوم درویش خان آموخته بود. (ماضی التزامی)

در وقت ناایمنی از بیگانه، به مقدار ناایمنی خویش را از وی ایمن گردان.(نهی)

حرام از یک کف دست کاغذ و یک بند انگشت مداد که خسرو به مدرسه بیاورد.(ماضی ساده)

جان بیمار مرا نیست ز تو روی سؤال / ای خوش آن خسته که از دوست جوابی دارد

 صفات حق تعالی لطف و قهر است / رخ و زلف بتان را زان دو بهر است

 سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی / دل ز تنهایی به جان آمد خدا را همدمی

 فلک چو دید سرم را اسیر چنبر عشق / ببست گردن صبرم به ریسمان فراق

خردمندان گفته‌اند: هر که سخن نسنجد از جواب سخن برنجد.

درویشی می‌گفت: یا رب بر بدان رحم کن که بر نیکان خود رحمت کرده‌ای.

ارادت بی‌چون یکی را از تخت شاهی فرو آرد و دیگری در شکم ماهی نکو دارد.

 از نقش‌پروری هنروری نیاید و بی هنر سَروَری را نشاید.