شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هشتم: وزن شعر فارسی | آزمون شماره 30211

خواب مرگم باد اگر دور از تو خوابم آرزوست/ خون خورم بی چشم مستت گر شرابم آرزوست

به زیر چرخ دلی شادمان نمی‌باشد/ گل شکفته در این بوستان نمی‌باشد

دیشب به سیل اشک ره خواب می‌زدم/ نقشی به یاد خطّ تو بر آب می‌زدم

چو غنچه هر که در این گلستان گشاده شود/ مرا به خندۀ شادی، دهان گشوده شود

گذر از دست رقیبان نتوان کرد به کویت / مگر آن‌وقت که در سایه زنهار تو باشم

دوش گفتم بکند لعل لبش چاره من / هاتف غیب ندا داد که آری بکند

یار بارافتاده را در کاروان بگذاشتند / بی‌وفا یاران که بربستند بار خویش را

دیگری را در کمند آور که ما خود بنده‌ایم / ریسمان در پای حاجت نیست دست‌آموز را

ندارم به روی تو چشم تعهّد (ندارم بِ رویِ تُ چَشمِ تَعَهُد)

سلامت از چه می‌جویی ملامت به درین دریا (سَلامَت اَز چِ می‌جویی مَلامت بِ دَرین دَریا)

به کوی عشق منه بی‌دلیل راه قدم (بِ کویِ عِشق مَنِه بی دَلیلِ راه قَدَم)

همچو پروانه سرافشان گر وصال شمع خواهی (هَمچو پَروانِ سَرَفشان گَر وِصالِ شَمع خاهی)

بگذار تا بگریم چون ابر در بهاران

این دل حیران من واله و شیدای توست

طریق عشق جانان چیست در دریای خون رفتن

خدایا تو دانی که بر ما چه آمد