شرکت در آزمون آنلاین زيست‌شناسي 3 - زيست‌شناسي 3 | آزمون شماره 2167

 نیای مشترک، گونه ای است که از تغییر آن یک گونۀ دیگر به وجود آمده است.

تغییرات گونه ها در طول زمان، حاکی از تغییرات در ژن های تعیین کنندۀ صفات آن هاست.

برای تغییر یک گونه، باید تغییرات پی درپی، بخشی از ساختار ژنتیکی افراد را تغییر داده باشد.

اولین پیش بینی های علمی دربارۀ تغییر گونه ها به‌روش مولکولی، با بررسی توالی آمینواسیدی مورد آزمایش قرار گرفت.

در آزمایش اول برخلاف آزمایش دوم موش‌ها زنده ماندند که مشخص کرد پوشینه عامل مرگ موش‌هاست.

در سه مورد از آزمایش‌ها از باکتری‌های پوشینه‌دار استفاده شد که در دو مورد موش‌ها مردند.

در آزمایش سوم تعدادی از باکتری‌های بدون پوشینه با ایجاد تغییر در خود، پوشینه ساختند.

در آزمایشی که هر دو نوع از این باکتری حضور داشتند، ماهیت و شیوه انتقال ماده وراثتی یافت شد.

هر پیوند میان دو باز آلی مکمل، در پایداری اطلاعات ذخیره شده در دنا مؤثر است.

هر رنای پیک می‌تواند در نهایت به تولید یک نوع رشته پلی‌پپتیدی منجر شود.

مولکول‌های مؤثر در تنظیم بیان ژن، قطعاً دارای اتم‌های نیتروژن هستند.

اطلاعات لازم برای رشد و نمو یاخته فقط بر روی دنا(های) حلقوی قرار دارد.