شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 10142

چو درج درد دین کردی ز فیض فضل حق دل را/ مترس از دیو اگر بر وی ز عصمت پاسبان بینی 

خلیل از نیستی چِبْوَد، تو با عشق آی در آتش/ که تا هر شعله‌ای ز آتش درخت ارغوان بینی 

عطا از خلق چون جویی گر او را مال دِه گویی/ به سوی عیب چون پویی گر او را غیب‌دان بینی 

ز یزدان دان نه از ارکان که کوته دیدگی باشد/ که خطی کز خرد خیزد، تو آن را از بنان بینی 

عجز طاقت کرد ما را محرم امداد غیب / اختیار آن‌جا که درماند توکّل می‌شود

فسردن ‌گر همه گوهر بود بی‌آبرو باشد / بکن جهد آن‌قدر کز خاک برداری توکّل را

به دوش توکّل مَنِه بار خود را / ولی‌نعمت خویش کن کار خود را

 بی‌لاف توکّل به بغل گر ننهی نان / آن روز کم از ماهی بی‌آب نباشی

بخل بهتر ز سخایی که به آوازه بود / تیرگی به ز چراغی است که فریاد کند

 آب زیرکاه را باشد خطر از بحر، بیش / صائب از همواری اهل زمان غافل مباش

نقد صوفی نه همه صافی بی‌غش باشد / ای بسا خرقه که مستوجب آتش باشد

چشم دلسوزی مدار از همرهان روز سیاه / کز سکندر خضر می‌نوشد نهانی آب را