شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هشتم: وزن شعر فارسی | آزمون شماره 21867

صد هزاران گل شکفت و بانگ مرغی برنخاست⇐-U---U---U---U-

درشتی، درستی نماید نخست⇐U--UU-U--U-

وین آب زندگانی از آن جوی کوثر است⇐--U-U--UU-U-U-

هنگام تنگدستی در عیش کوش و مستی⇐--U-U----U-U--

حبس

گسترش

روشن

آواز

- - - / - U - - - /  U - - U - / - - U

U - - - / U - - U - / - - - / - - U

U - - U / U - - - / - - - / - - U

U - - U / U - - - / - - U - / - - U

گذر از دست رقیبان نتوان کرد به کویت / مگر آن‌وقت که در سایه زنهار تو باشم

دوش گفتم بکند لعل لبش چاره من / هاتف غیب ندا داد که آری بکند

یار بارافتاده را در کاروان بگذاشتند / بی‌وفا یاران که بربستند بار خویش را

دیگری را در کمند آور که ما خود بنده‌ایم / ریسمان در پای حاجت نیست دست‌آموز را

صبرم ز روی دوست میسر نمی‌شود / دانی طریق چیست تحمل ز خوی دوست

آه که جست آتشی خانه دل درگرفت / دود گرفت آسمان آتش من یافت باد

سرو درآید ز پای گر تو بجنبی ز جای / ماه بیفتد به زیر گر تو برآیی به بام

به دو چشم من ز چشمش چه پیام‌هاست هر دم / که دو چشم از پیالش خوش و پر خمار بادا