شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هفتم: سبک و سبک‌شناسی (سبک خراسانی) | آزمون شماره 31640

قافیه و ردیف بسیار ساده است.

استفاده از آرایه‌های ادبی، طبیعی و معتدل است.

شعر واقع‌گراست.

در توصیفات بیشتر از تشبیه (از نوع حسّی) بهره گرفته شده است.

خواجه چند سال است تا گذشته شده است و بر اثر وی بباید رفت و ما را با آن کار نیست.(حذف افعال به قرینه)

فصلی خواهم نبشت در ابتدای حال بر دار کردن این مرد و پس به سر قصه شد. (اطناب)

او فردی فاضل و محتشم بود اما شرارت و زعارتی در طبع وی مؤکد شده لا تبدیل لخلق الله.(استشهاد به آیه قرآن)

او را به بند می‌برد و استخفاف می‌کرد و تشفی و تعصب و انتقام می‌بود. (استفاده از لغات عربی)

دو چشمش بسان دو نرگس به باغ / مژه تیرگی برده از پرّ زاغ

دست او ابر است و دریا را مدد باشد ز ابر / نیز از دستش جهان دریای پهناور شود

مِی‌ای به دست من اندر چو مشکبویْ گلاب / بتی به پیش من اندر چو تازه‌رویْ بهار

همچو معماست فخر و همت او شرح / همچو اوستاست فضل و سیرت او زند

قالب غزل در اواخر این دوره رشد می‌نماید. _ روح شادی و نشاط و خوش باشی، در شعر غلبه دارد. _ کهنه و مهجور بودن بخشی از لغات در مقایسه با دوره‌های بعد

استفاده از آرایه‌های ادبی، طبیعی و در حدّ اعتدال است. _ اشعار پندآموز و اندرزگونۀ این دوره، ساده است و جنبۀ عملی و دستوری دارد. _ فراوانی ترکیبات نو

قافیه و ردیف، بسیار ساده است. _ معشوق، عمدتاً زمینی است. _ تفاوت تلفّظ برخی از کلمات در مقایسه با زبان امروز

در توصیف پدیده‌ها بیشتر از تشبیه حسّی بهره گرفته می شود. _ مضمون عمدۀ اشعار این سبک، حماسه، مدح و اندرز و ... است. _ کم بودن لغات عربی