شرکت در آزمون آنلاین فارسی نهم - فارسی نهم | آزمون شماره 12499

زهی نام تو سر دیوان هستی / تو را بر جمله هستی پیش‌دستی

به نام توست در هر باغ و بستان / به کام جو زبان آب جنبان

یکی را سجده‌اش در سر نگنجید / به گردن طوق دار لعن گردید

منم خاکی به پستی رو نهاده / به زیر پای نومیدی فتاده

صاعقه‌ای که دل شب را روشن می‌کند، اتاقی را نیز نمایان می‌کند که پیرمردی سفیدمو در آن چشمانی باز دارد.

پیرمرد همین طور که دارد به جهان و خالق آن می‌اندیشد، پنجره را باز می‌کند و به آسمان شب خیره می‌شود. 

پیرمرد انگار دل گرفته‌ای دارد، می‌بیند که عمرش رو به پایان است، هر چند دارایی‌هایی دارد که به آن‌ها ببالد.

آن پیرمرد منم، منم که عمر خود را به تباهی نگذرانده‌ام، دارایی‌هایی مایه‌ی غرور دارم و می‌دانم بیهوده نزیسته‌ام.