شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس پنجم : پایه های آوایی همسان (1) | آزمون شماره 6280

حسن اندامت نمی‌گویم به شرح

چنان بر سر آورد مشتی گیاه

بشنو از نی چون حکایت می‌کند

خود حکایت می‌کند پیراهنت

عاشقان را گرچه در باطن جهانی دیگرست / عشق آن دلدار ما را ذوق و جانی دیگرست

تا که دانش گم کند مر راه را / تا که عاقل بشکند فرهنگ را

من از این‌جا به ملامت نروم / که من این‌جا به امیدی گروم

چه ذوق از ذکر پیدا آید آن را / که پنهان شوق مذکوری ندارد

عقل گوید شش جهت حدّ است و بیرون راه نیست

زلف برافشان و در آن حلقه ‌کش

لطیفانِ خوش چشم هستند لیک

ای بادهای خوش‌نفس عشّاق را فریاد رس

جهان فتنه بگرفت و پر مشک شد هم / چو بگذشت بادی به مشکین کمندت

مکن بیقرارم چو گردون که گردون / به صاحب قرانیم اقرار دارد

ز من سایه‌ای ماند از مهر رویش / گر آن مَه ز خور سایبان برنگیرد

هر که او را ذره‌ای با ماهرویان مهر نیست / بر چنین عامی فضیلت می‌نهند اَنعام