شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 10673

باده خور غم خور و پند مقلّد می‌نوش/اعتبار سخن عام چه خواهد بودن

چو مستم کرده‌ای مسطور منشین/چو نوشم داده‌ای زهرم منوشان

شود غزالۀ خورشید صید لاغر من/گر آهویی چو تو یکدم شکار من باشی

گرچه راهیست پر از بیم ز ما تا بر دوست/رفتن آسان بود ار واقف منزل باشی

ای رود! تا مسافر دریا شوی، شبی / یک استکان نسیم به آتشفشان ببخش

همچو خورشید به ذرّات جهان قسمت کُن / گر نصیب تو ز گردون، همه یک نان باشد

در کوی می‌کشان نبود راه بُخل را  / این‌جا ز دست خشک سبو آب می‌چکد

خرج ابر از کیسه دریاست حیرانم چرا / اینقدر ایستادگی با تشنه‌جانان می‌کند

قیامت آمد و رفت و نیامد وعده‌ی زودش / وفا در یاد آن دیرآشنا هرگز نمی‌باشد

اگر او به وعده گوید که دم دگر بیایم / همه وعده مکر باشد، بفریبد او شما را

خواجو چو یار وعده‌ی دیدار داده است / ما بر امید وعده‌ی دیدار می‌رویم

چون ندارد وعده‌ی وصل تو امکان وفا / غیر داغ انتظار امیدواران را چه حظ؟