شرکت در آزمون آنلاین فارسی 3 - درس 1: شکر نعمت | آزمون شماره 97

سعدی خیال بیهوده بستی امید وصل / هجرت بکشت و وصل هنوزت میسر است

در آن مقام که احرام عشق می بندند / به آب دیده طهارت کنند و غسل به خون 

گدای کوی تو بودن ز ملک روی زمین به / که سلطنت نکند هر که او گدای تو نبود

نام نیک عاشقان چون در جهان بدنامی است / نیکنام آن کاو به بدنامی برآید نام او 

سه

دو

چهار 

پنج

نه

ده

هشت

هفت

کسان را درم داد و تشریف و اسب / طبیعی است اخلاق نیکو نه کسب 

 حکایت از لب شیرین‌دهان سیم‌اندام / تفاوتی نکند مگر دعاست یا دشنام 

عنان مپیچ که گر میزنی به شمشیرم / سپر کنم سر و دستت ندارم از فتراک

دردم از یار است و درمان نیز هم / دل فدای او شد و جان نیز هم

رخسار جهانسوز تو بی پا و سرم کرد / نظارۀ زلف تو پريشان‌ نظرم کرد

هرگز نشد از جلوۀ او سير دو چشمم / اين آب روان هر نفسی تشنه‌ترم کرد

دانسته قدم بر سر موری ننهادم / صائب فلک سفله چرا بی سپرم کرد؟

از مرگ محال است شود تلخ دهانم / زان قند که لطف تو در آب گهرم کرد