شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 20191

دل خویش را بگفتم چو تو دوست می‌گرفتم / نه عجب که خوبرویان بکنند بی‌وفایی

سعدی جفا نبرده چه دانی تو قدر یار؟ / تحصیل کام دل به تکاپوی خوشترست

از بهر طلب‌کردن آن یار جفاجوی / دل‌سوخته پوینده شب و روز دوانم

ز یاران بی‌وفایی بد جفاییست / خوشا یاران که ایشان را جفا نیست

روان شد خارکن با پشته‌ی خار / بخسته دست و پا و پشت گردن

خروش از جانب میخانه برخواست / ز بس جام و سبو در هم شکستن

شهاب ثاقب از دامان افلاک / فروافتاد چون سنگ فلاخن

فروشستند چین زلف سنبل / بیفشاندند گرد از چهر سوسن

چنان به عدل تو مشتاق بود دولت و ملک                                             که تشنگان به فرات و پیادگان به حرم

گر بود شوق حرم بُعد منازل سهل است                                             هجر در راه حقیقت نکند منع وصال

به بوی آن که شبی در حرم بیاسایند                                             هزار بادیه سهل است اگر بپیمایند

ای بادیه هجران تا عشق حرم باشد                                             عشاق نیندیشند از خار مغیلانت

ابر و باد و مه و خورشید و فلک در کارند

چه شود گر من و تو چند قدح باده خوریم

ملکا ذکر تو گویم که تو پاکی و خدایی  

 لب و دندانت را حقوق نمک

مصلحت دید من آن است که یاران همه کار / بگذارند و خم طرّه یاری گیرند

ز ترازوی قضا شکوه نکن / که ز وزن همه کس خواهد کاست

بیداری دولت به سبک روحی ما نیست / هر چند که چون خواب بر احباب گرانیم

به گوش هوش نیوش از من و به عشرت کوش / که این سخن سحر از هاتفم به گوش آمد