شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس چهارم : سبک شناسی قرن های 7 و 8 و 9 (سبک عراقی) | آزمون شماره 12606

در سبک عراقی، غزل عاشقانه و عارفانه رواج یافت.

در سبک خراسانی، معشوق شاعر زمینی و دست‌یافتنی است.

پرهیز از زهد زیایی از ویژگی‌های فکری شعر سبک عراقی است.

قصیده و شعر درباری در سبک عراقی افزایش یافت.

نثر فنّی در قرن هفتم کم‌کم ضعیف می‌شود و در قرن هشتم با سیطره تیموریان بر ایران از میان می‌رود.

 از ویژگی‌های نثر این دوره، ورود لغات قبایل مختلف ترک و مغول به زبان فارسی است که در دوره تیمور سرعت رشد آن کمتر شد.

 مدعیان عرفان که به اقتضای زمانه با مغولان کنار آمده بودند، اندک‌اندک اصالت خود را از دست دادند و به درسی کردن عرفان و شرح اصطلاحات و پیچیده جلوه دادن مفاهیم آن پرداختند؛ در نتیجه کتاب عرفانی مهمی به نثر نوشته نشد.

 در کتاب‌های مصنوع و متکلّف بیشتر به ظاهرسازی و تصنّع پرداختند و به استعاره‌های دور از ذهن و آوردن سجع‌های متوالی و بی‌روح روی آوردند.