شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 4: سبک‌شناسی قرن‌های دوازدهم و سیزدهم (دوره‌ی بازگشت و بیداری) | آزمون شماره 8543

صمیمی‌ترین چیزهایی که قلب انسان مالک آن است و خدایی‌ترین اندیشه‌های مغز او.

بیان زیبای واقعیات و وسیله‌ای برای بهبود زندگی.

تقلید موبه‌موی طبیعت از طریق تکنیک‌های زیبایی‌شناسی سخن.

گره خوردن عاطفه و تخیل با زندگی و حادثه‌ای که توسط شاعر در زبان روی می‌دهد.

حبس و تبعید و زبان‌بستن و مردم‌کشتن / بهر تحصیل شهی، زشتی و بدکرداریست

ناقه سنگین می‌رود در هر قدم گویی ز شوق / روح مجنون چنگ در دامان محمل می‌زند

خودکشی باشد قمه بر سر زدن، آن تیغ تیز / بر سر دشمن زنید و خویش را احیا کنید

امروز ای فرشته رحمت بلا شدی / خوشگل شدی، قشنگ شدی، دلربا شدی

از نظر موسیقی و عروض نیز گروه سنت‌گرا بسیار پایبند به سنت‌های ادبی بودند.

شاعران دورۀ بیداری تخیلات سرایندگان پیشین را در نظر داشتند.

گرایش به قالب‌های کم کاربرد یا نوین به تدریج زمینه را برای ظهور شعر نو فراهم کرد.

شعر این دوره به دلیل موقعیت اجتماعی و انقلابی، برای عامه مردم قابل فهم است.

حقوق خویش ز مردان اگر زنان گیرند       در این میان من و صد دشت زن سپاه من است

بود اگر جامعه بیدار در این دار خراب       جای سردار سپه جز به سرِ دار نبود

دو پاره بنده آزی مگو ز آزادی           که نفس چاکر آز است و خواجه چاکر نفس

آن آتشی که خاک وطن گرم بود از آن         طوری به باد رفت کز آن اخگری نماند