شرکت در آزمون آنلاین فارسی نهم - فارسی نهم | آزمون شماره 13068

ای هست‌کن اساس هستی / کوته ز درت درازدستی

دانه‌ها چون در زمین پنهان شود / سرّ آن سرسبزی بستان شود

برگ درختان سبز در نظر هوشیار / هر ورقش دفتری است، معرفت کردگار

منتظران بهار، فصل شکفتن رسید / مژده به گل‌ها برید، یار به گلشن رسید

کوه‌ها و بیابان‌ها و نهرها و آن‌چه در بر و بحر است، عجایب صنع حق‌تعالی است.

تو را فرموده است تا در میغ و رعد و برق و قوس قزح نظر کنی، پس اندر آن تأمّل کن.

و تو چون مورچه‌ای، از جمال صورت قصر و بسیاریِ غلامان و صریر ملک وی، هیچ خبر نداری.

به درجه‌ی مورچه قناعت مکن، چشم باز کن تا عجایب بینی که مدهوش و متحیّر شوی.

ستّارالعیوب

غافرالذّنوب

علّام‌الغیوب

ذوالجلال و الاکرام

به لابه گفت شبی میر مجلس تو شوم / شدم به رغبت خویشش کمین غلام و نشد

بیار باده که در بارگاه استغنا / چه پاسبان و چه سلطان چه هوشیار و چه مست

صد بار تو را گفتم کامروز (که امروز) که چون خواجو / اقرار نمی‌کردی ز انکار مترس ای دل

ای غم عشق تو آتش زده در خرمن دل / وآتش هجر جگرسوز تو دود افکن دل