شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 17717

سه

چهار

پنج

شش

گرفتار کمند ماهرویان                                         نه از مدحش خبر باشد نه از ذمّ

من آبروی نخواهم ز بهر نان دادن                                       که پیش طایفه‌ای مرگ به که بیماری

چشمی که جمال تو ندیدست چه دیده است                                       افسوس بر اینان که به غفلت گذرانند

به دوستی که ز دست تو ضربت شمشیر                                       چنان موافق طبع آیدم که ضرب اصول

پاسی از شب رفته بود و برف می‏‌‏بارید / چون پرافشان پری‌های هزار افسانه‌ی از یادها رفته / باد چونان آمری مأمور و ناپیدا / بس پریشان حکم‌ها می‏‌‏راند مجنون‌وار / بر سپاهی خسته و غمگین و آشفته...

هر درختی به اندازه‌ی ترس من برگ دارد. / جرئت حرف در هُرم دیدار حل شد. / ای سرآغازهای ملوّن! / چشم‌های مرا در وزش‌های جادو حمایت کنید. / من هنوز / موهبت‌های مجهول شب را / خواب می‌بینم...     

در آوارِ خونینِ گرگ‏‌‏ومیش / دیگرگونه مردی آنک، / که خاک را سبز می‏‌‏خواست / و عشق را شایسته‏‌‏ی زیباترینِ زنان / که این‏‌اش / به نظر / هدیّتی نه چنان کم‏‌‏بها بود / که خاک و سنگ را بشاید...         

خفتگان نقش قالی، دوش با من خلوتی کردند / رنگشان پرواز کرده با گذشت سالیان دور/ و نگاه این یکیشان از نگاه آن دگر مهجور / با من و دردی کهن،‏‌‏ تجدید عهد صحبتی کردند ...