شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 21309

جوع رزق جان خاصان خداست / کی زبون هم‌چو تو گیج گداست

او همی گوید که امر و نهی لاست / اختیاری نیست، این جمله خطاست

ما محبّ جان روح‌افزای تو / ساجدان مخلص بابای تو

چون مگس در دوغ ما افتاده‌ای / تو نی‌ای مست ای مگس! تو باده‌ای

ما همه چشمیم و تو نور ای صنم / چشم بد از روی تو دور ای صنم

از آن مرد دانا دهان دوخته است / که بیند که شمع از زبان سوخته است

از وبای زرق و محرومی برآ / در جهان حیّ و قیومّی درآ

بهاری کز دو رخسارش همی شمس و قمر خیزد / نگاری کز دو یاقوتش همی شهد و شکر ریزد

هین نیش ما را نوش کن افغان ما را گوش کن / ما را چو خود بی‌هوش کن بیهوش سوی ما نگر

 بادا مبارک در جهان سور و عروسی‌های ما / سور و عروسی را خدا ببرید بر بالای ما

ای بحر اقبال و شرف صد ماه و شاهت در کنف / برداشتم پیش تو کف مخدوم جانم شمس دین

هر نور را ناری بوَد، با هر گلی خاری بود / بهر حَرَس ماری بوَد، بر گنج هر ویرانه‌ای