شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس دوازدهم: جناس و انواع آن | آزمون شماره 13950

ساقی به نور باده برافروز جام ما / مطرب بگو که کار جهان شد به کام ما

چشم از آن روز که بَرکردم و رویت دیدم / به همین دیده سر دیدن اقوامم نیست

چو شد روز رستم بپوشد گبر / نگهبان تن کرد بر گبر ببر

دل من همی با تو مهر آورد/ همی آب شرمم به چهر آورد

در این حضرت چو مشتاقان نیاز آرند ناز آرند / که با این درد اگر در بند درمانند درمانند

سكّه تو زن تا امرا کم زنند / خطبه تو كُن تا خطبا دم زنند

برِ شجاعت او پیل را ذلیل انگار / برِ سخاوت او نیل را بخیل شمار

از زمین گویی برآوردند گنج شایگان / در چمن گویی پراکندند درّ شاهوار

چه قیامت است جانا که به عاشقان نمودی / دل و جان فدای رویت، بنما عذار ما را

در زیر بار عشق تو از پا درآمدم / آخر به رغم دشمنم ای دوست دست گیر

روزگاری شد ز چشم اعتبار افتاده‌ام / چون نگاه آشنا از چشم یار افتاده‌ام

گر چون پلنگ پای نهی بر سر جبال / ور چون نهنگ جای کنی در بن بحار

گرد عنبر بر عذار ارغوان افشانده‌ای / برگ سوسن بر کنار نسترن گسترده‌ای (واج‌آرایی، ترصیع)

قوت صبرم چو کوهی بود از آن کاهی نماند / بس که عشقش می‌دهد بر باد جوجو خرمنش (سجع، جناس)

قرار ما اگر خواهی، تو با باد سحرگاهی / قراری کن که زنجیر سر زلفت نجنباند (جناس، سجع)

تیر خدنگ غمزه‌ات از جان ما گذشت / بر ما ز غمزه تو چه گویم، چه‌ها گذشت (اشتقاق، تکرار)

اگر دشنه دشمنان، گردنیم / اگر خنجر دوستان، گُرده‌ایم (موازنه / جناس)

بشر به پای دویده ملک به پر بپریده / به غیر عجز ندیده چه آفتی چه بلایی (سجع متوازی / سجع مطرف)

لطف کن از رحمت امید بخش / تا رسد از نعمت جاوید بخش (واژه‌آرایی / واج‌آرایی)

هر که را رفت، همی باید رفته شمری / هر که را مرد، همی باید مرده شمرا (ترصیع / واج‌آرایی)