شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 13856

بقیت عمر معتکف نشیند و خاموشی گزیند

چه جای ملامت است که در دیدۀ من شایسته کرامت است

دل او در پرده‌های گمراهی نهان و حق از وی روی‌گردان

چون به نفس خود هنری ندارد با خاک برابر است

یک عشرتی افراشتی صد تخم فتنه کاشتی / در شهر ما نگْذاشتی یک عاقلی فرزانه‌ای

اندیشه و فرهنگ‌ها دارد ز عشقت رنگ‌ها / شب تا سحرگه چنگ‌ها ماه تو را حنانه‌ای

هر خسروی مسکین تو صید کمین شاهین تو / وی سلسله تقلیب تو زنجیر هر دیوانه‌ای

عقل و جنون آمیخته صد نعل در ره ریخته / در جعد تو آویخته اندیشه هم‌چون شانه‌ای

شنودم داستان تصون (صیانت کردن) از خداع (فریبکار) دشمن و توقی از نفاق خصم.

چه طباع را به ابواب محاسن التفاتی تمام باشد و هر آینه آن را جویان باشند.

و اخلاق و عادات خویش از عیب و غفلت و وصمت مصون دارد.

بهر آرزو دست در شاخ تازه نزند و به جمال شکوفه و طراوت برگ آن فریفته نشود.

جواب داد که: نیکوتر سیرتی و پسندیده‌تر طریقتی ملوک را.

خرد و بزرگ را حاجت است و منافع آن خاص و عام و لشکر و رعیت را شامل.

نفس ایشان مهیب و مکرم گردد و هم لشگر و رعیت خشنود و شاکر باشند.

ثبات و وقار پادشاهان را زیباتر حلیتی و تابان‌تر زینتی است.

فی‌الجمله زبان از مکالمه او درکشیدن قوّت نداشتم و روی از محاوره او گردانیدن مروّت ندانستم که یار موافق بود و ارادت صادق.

عاقلی را پرسیدند نیک‌بخت کیست و بدبختی چیست؟ گفت نیک‌بخت آن که خورد و کشت و بدبخت آن که مرد و هشت.

روی آن در مصلحتی بود و بنای این بر خبثی و خردمندان گفته‌اند دروغی مصلحت‌آمیز به که راستی فتنه‌انگیز.

امّا بنده امیدوارست که در صحبت صالحان تربیت پذیرد و خوی خردمندان گیرد که هنوز طفل است.