شرکت در آزمون آنلاین فارسی نهم - فارسی نهم | آزمون شماره 12759

سخن آخر به دهان می‌گذرد موذی را / سخنش تلخ نخواهی دهنش شیرین کن  

به بد گفتن خلق چون دم زدی / اگر راست گویی سخن هم بدی

مجال سخن تا نیابی مگوی / چو میدان نبینی نگهدار گوی

آنان که به کنج عافیت بنشستند / دندان سگ و دهان مردم بستند  

گر دوست را ز دست دهم لاجرم سزاست                        ایّام اگر به پای جفا بسپرد مرا

چشم امیدوار به در برنهاده‌ام                                        باشد که باز بخت به سر بگذرد مرا

تا مهر دوست پرورم و جان بدو دهم                             ورنه زمانه بهر چه می‌پرورد مرا

ابدال سر به دنیی و دین درنیاوردند                             صاحب‌نظر ز بی‌قدمان نشمرد مرا