شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 13394

تو دی ماهی و آن دلبر بهار است / رسیدنتان به هم دشوار کار است

تو خود ای گوهر یک‌دانه کجایی آخر / کز غمت دیده مردم همه دریا باشد

قطره تویی، بحر تویی، لطف تویی، قهر تویی / قند تویی، زهر تویی، بیش میازار مرا

گوشم همه بر قول نی و نغمه چنگ است / چشمم همه بر لعل لب و گردش جام است

گاه گِریم چون صراحی (= جام شراب) گاه خندم چون قدح / گاه بالم چون صنوبر گاه نالم چون رَباب

روی تو چون نوبهار جلوه‌گری می‌کند / زلف تو چون روزگار پرده‌دری می‌کند

روز چو شمعی به شب، زودرو و سرفراز / شب چو چراغی به روز، کاسته و نیم‌تاب

چون ابر در بهاری و چون مهر در شرف / چون تیغ در نبردی و چون شیر در عرین (= بیشه)

مَه چه باشد که به روی تو برابر کنمش                    یا ز رخسار تو گویم که به جایی ماند

نگویمت به تو می‌ماند از عزیزی عمر                که عمر اگر چه عزیز است هم نمی‌ماند

خواهم سر خود گوی‌صفت باخت ولیکن                 شرط است بدین سر که به چوگان تو باشد

تیر مژگان تو از جوشن جان می‌گذرد                   بر دل من مزن ای جان که تویی در دل من