شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 19652

اگر خواهی که پیش افتی به هر گام / به ترک خود بباید گفت ناکام
 

ز فیض خاکساری ، دانه نخل پایداری شد / تو گر از پا درآیی شهسواری می شود پیدا
 

 در معرکه عشق ز جرئت خبری نیست / غیر از سپر انداختن اینجا سپری نیست
 

وقتی دل سودایی می رفت به بستان ها / بی خویشتم کردی بوی گل و ریحان ها

زان گنج شایگان که به کنج قناعت است / مور ضعیف گر چو سلیمان شود رواست

بنشین بر لب جوی و گذر عمر ببین / کاین اشارت ز جهان گذران ما را بس

خواب ببر ز چشم ما چون ز تو روز گشت شب / آب مده به تشنگان عشق بس است آب ما

خون چکیده‌ست ره ره این نه بس است / عاشقی جز که خون‌فشان نبرد

علم تقلیدی وبال جان ماست / عاریه‌ست و ما نشسته کان ماست

خلق را تقلیدشان بر باد داد / که دوصد لعنت بر آن تقلید باد

گر راز مرا ندانی انکار مکن / تقلید کن آن قدر که تحقیق شود

زانک تقلید آفت هر نیکُویست / که بود تقلید اگر کوه قویست

ناگشوده گل نقاب آهنگ رحلت ساز کرد / ناله کن بلبل که گلبانگ دل‌افگاران خوش است

نه من بر آن گل عارض غزل سرایم و بس / که عندلیب تو از هر طرف هزاران‌اند

از چاشنی قند مگو هیچ و ز شکر / ز آن‌رو که مرا از لب شیرین تو کام است

دولت صحبت آن شمع سعادت پرتو / بازپرسید خدا را که به پروانه‌ی کیست

تا در این مرحله‌ی مشغله‌ناک / پاک خیزد گهرت از دل پاک

 سخن بگوی که بیگانه پیش ما کس نیست / به غیر شمع و همین ساعتش زبان ببرم  

 خاک ره گل می‌شود از آب چشمم تا چرا / آتش اندر من زد و رفت از دل من بادوار

 به کنج بی‌کسی و غربتم من آن مرغی / که سنگ تفرقه دورش ز آشیان دارد