شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 4: سبک‌شناسی قرن‌های دوازدهم و سیزدهم (دوره‌ی بازگشت و بیداری) | آزمون شماره 5879

شعر دارای مضامین سیاسی، اجتماعی و وطنی است

 قالب شعر به سبک شعرهای سنت‌گرای دورۀ بیداری، مثنوی است.

لغاتی دال بر کهن‌گرایی در شعر دیده می‌شود.

شعر ساده اما به زبان پرصلابت گذشته سروده شده است.

به سبب فقر فرهنگی جامعه و سستی و رخوت حاکم بر ادبیات، به پیروی از اسلوبهای کهن پرداختند. 

در سطوح زبانی، ادبی و فکری سبک هندی و عراقی را مورد توجه قرار دادند.

زبان، تخیل و اندیشه در این سبک، تکرار شنیدههاست.

هاتف اصفهانی از معروفترین شاعران این عهد است.

خستگان ضربت تسلیم را بهر شفا / نسخه کلی قانون نجات ‌آورده‌ای

بر سرو سوسن از چه زبان می‌کند دراز؟ / آزاده را ز طعن زبان‌آوران چه غم؟

تا چین سر زلف بتان شد وطن دل / عزم سفرش از گذر حبّ وطن خاست

داغ میهن داغ مادر را ز دل / بسترد، کان واجب است این مستحب

ﭼﻪ ﻣﻨﻌﻢ ﻣﻲﻛﻨﻲ، زاﻫﺪ، از اﻳﻦ روى و ﺑﺪﻳﻦ دﻳﺪن           ﺗﻮان ﮔﻔﺘﻦ ﻣﺴﻠﻤﺎن را ﻛﻪ روى از ﻗﺒﻠﻪ ﺑﺮﮔﺮدان

ﻣﻜﻦ زﻧﻬﺎر از ﺧﻠﻮت ﻧﺸﻴﻨﻲ ﻣﻨﻊ زاﻫﺪ را                     ﭼﻪ ﺳﺎزد ﺻﻮرت دﻳﻮار اﮔﺮ در ﺧﺎﻧﻪ ﻧﻨﺸﻴﻨﺪ؟

ﻧﺎﺻﺢ اﻳﻦ روى ﺑﺒﻴﻦ ﻣﻨﻊ ﻣﻦ از ﻳﺎر ﻣﻜﻦ                    ور دل از ﻛﻒ ﻧﺪﻫﻲ، ﻋﻴﺐ ﺧﻮد اﻇﻬﺎر ﻣﻜﻦ

ﻣﻨﻌﻢ ﻣﻜﻦ از دﻳﺪن ﻗﺪ و رخ و ﭼﺸﻤﺶ                        ﻣﻦ اﻧﺲ ﺑﻪ ﺳﺮو و ﮔﻞ و ﺑﺎدام ﮔﺮﻓﺘﻢ