شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - درس چهاردهم: طوطی و بقال | آزمون شماره 276

در بیابان گر به شوق کعبه خواهی زد قدم / سرزنش‌ها گر کند خار مغیلان غم نخور

ور نهد در ره ما خوار ملامت زاهد / از گلستانش به زندان مکافات بریم

با این همه هر آن که نه خواری کشید از او / هرجا که رفت هیچ کسش محترم نداشت

باز آ که چشم بد ز رخت دفع می‌کند / ای تازه گل که دامن از این خار می‌کشی

باشد که یک نفس نظری سوی ما کند / دزدیده آن نفس به رخ او نظر کنیم  

روی تو آیینه خورشید تاب/می برد از ذره نومید تاب

دلبندم آن پیمان گسل منظور چشم آرام دل / نی نی دلارامش  مخوان کز دل ببرد آرام را

اگر مراد تو ای دوست بی مرادی ماست / مراد خویش دگرباره من نخواهم خواست 

به رنگ خویش کنندت بدان نبینی آن / که زر به صحبت سیماب سیم گونه شود 

در خون نشست غنچه،که شد همنشین خار  / گردان فراخت سرو،ز برچیده دامنی 

صحبت نیکان،بدان زا چون توان کرد نیک؟ / تلخی از بادام نتوانست بیرون برد قند 

صحبت نیکان طلب کن در جهان / با بدان منشین که گردی بد بدان 

خار و گل هر دو ز یک شاخ برآیند ولی / آن یکی مرهم جان و آن دیگری نیشتر است

هر دو گون زنبور خورد از محل / لیک شد زان نیش و زین دیگر عسل

از خطا گفتم شبی زلف تو را مُشک خُتن / می‌زند هر لحظه تیغی مو بر اندامم هنوز

زین عصا تا آن عصا فری است ژرف / زین عمل تا آن عمل راهی شگرف

خزاین پر از بهر لشکر بود/ نه از بهر آذین و زیور بود

ضرورت نباشد بر افتاده زور/ برد مرغ دون دانه از پیش مور

اگر زیردستی برآید ز پای/ حذر کن ز نالیدنش بر خدای

گرفتیم عالم به مردی و زور/ ولیکن نبردیم با خود به گور