شرکت در آزمون آنلاین
علوم و فنون ادبی 3
-
درس 7: تاریخ ادبیات قرن چهاردهم
| آزمون شماره 5258
1
آغازگر داستان‌نویسی فارسی به شیوۀ نوین کیست؟
2
نیما یوشیج در منظومه «افسانه» به منظور عدم تکرار قافیه‌ها در مصراع‌های پشت سرهم، چه روشی را ابداع کرده است؟
3
هر کدام از موارد داده شده، به ترتیب مربوط به کدام دوره‌ی شعر نیمایی است؟
الف) شعر نو تغزلی گسترش یافت و زبان رمزگونه و ادبیات حماسی که چندان خوشایند رژیم سلطنت نبود، رواج پیدا کرد.
ب) زبان شعر بارورتر و شفاف‌تر و فضای شعر با مسائل اجتماعی همراه‌تر و پیوسته‌تر است.
ج) شعر سپید و به تعبیر دیگر، «شعر منثور» محصول همین دوره است.
د) این دوره را باید دوره‌ی درخشش نیما و جدال بر سر کهنه و نو دانست.
4
نام پدیدآورنده‌ی چند اثر در کمانک روبه‌روی آن نادرست ذکر شده است؟
«دلاویزتر از سبز (علی مؤذّنی) / زمستان ۲۶ (محمود دولتآبادی) / شمس و طغرا (محمّدباقر میرزا خسروی) / تهران مخوف (بزرگ علوی) / راه آب‌نامه (سیّد محمّدعلی جمالزاده) / مهاجر کوچک (محمّدرضا سرشار) / سگ ولگرد (صادق چوبک) / شوهر آهو خانم (علی‌محمّد افغانی) / برّه‌ی گمشده‌ی راعی (امین فقیری) / تنگسیر (صادق هدایت)»
5
چند اثر درست، معرفی شده است؟
(زیارت: جلال آل‌احمد) (شهری چون بهشت: سیمین دانشور) (راهآب نامه: علی‌اکبر دهخدا) (دهکده‌ی پرملال: احمد محمود) (بره‌ی گمشده‌ی راعی: هوشنگ گلشیری) (جعفرخان از فرنگ برگشته: مشفوق کاظمی) (دید و بازدید: علی‌محمد افغانی) (تهران مخوف: مشفق کاظمی)
