شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 5976

همه مردنی‌اند و تو زندۀ پاینده؛ همه رفتنی‌اند و تو خداوندگاری گمارنده و با همه تاونده

نا خوردن گندم با وی پیمان کنی و خوردن وی در علم غیب پنهان کنی

خداوندی. کار خداوندان کنی. تو عتاب و جنگ همه با دوستان کنی

او که نیافت به سبب نایافت می‌زارد. او که یافت چرا باری می‌گدازد؟

نصیحت از دشمن پذیرفتن خطاست ولیکن شنیدن رواست.

صولت برد آرمیده بود و اوان دولت ورد رسیده.

بقیّت عمر معتکف نشیند و خاموشی گزیند.

ای مردم بکوشید یا جامۀ زنان بپوشید.

زان روی و خال دلستان برکش نقاب پرنیان / تا پیش رویت آسمان آن خال اختر برکند

زان عارض فرخنده‌خو، نه رنگ دارد گل نه بو / انگشت غیرت را بگو تا چشم عبهر برکند

ما خار غم در پای جان در کویت ای گلرخ روان / وان گه که را پروای آن کز پای، نشتر برکند

سعدی چو شد هندوی تو هل تا پرستد روی تو / کو خیمه زد پهلوی تو فردای محشر برکند

ماه، نورِ چهره خویش بر آفاق عالم گسترده بود و صحن زمین را به جمال چرخ‌آرای خویش مزیّن گردانیده. (مطرف)

فلان را کرم بی‌شمار است و هنر بی‌حساب. (متوازن)

و ملوک را آن نیز این همت باشد که پروردگار خود را کار فرمایند و اعتماد بر ابنای دولت خویش مقصور دارند. (مطرّف)

ساخته و پرداخته دیگران در دامن مراد او افکنند و مفاتیح امور در آستین تدبیر او نهند. (متوازی)