شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس یکم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن‌های 7 و 8 و 9 | آزمون شماره 12800

دلیل نامیدن سبک این دوره با عنوان عراقی این است که بعد از مغول کانون‌های فرهنگی از خراسان به عراق منتقل شد.

لفظ در شعر این عصر، پاکیزه، نرم و دلنشین و معنا ‌برتر،‌ انسانی و آسمانی است و بیشتر شاعران به حاکمان بی‌توجه‌اند.

وضعیت زبان و ادبیات فارسی در این دوره مثل بسیاری از دانش‌های دیگر با دوره‌های گذشته متفاوت بود و به نوعی رو به سستی و نابه‌سامانی نهاد.

در این دوره قالب غزل به عنوان زبان دل و عشق گسترش یافت؛ البته قصیده نیز میدان فراخی برای ظهور عاطفه، اخلاق و عرفان پدید آورد.

نجم‌الدین رازی: از منشیان و نویسندگان قرن هفتم است. کتاب مرصادالعباد او از مرتبه‌ای والا برخوردار است.

عطاملک جوینی: مهم‌ترین کتاب او جامع‌التواریخ است. خاندان او از افراد با نفوذ حکومت مغولان بودند.

شمس قیس رازی: از نخستین و مهم‌ترین آثار در علم عروض، قافیه، بیان و نقد شعر می‌توان به کتاب المعجم فی معاییر اشعار العجم او اشاره کرد.

سعدی: در بیش‌تر قالب‌های ادبی طبع‌آزمایی کرده است. وی بوستان را به نثر مسجع پدید آورد.