شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 1: تاریخ ادبیات قرن‌های دوازدهم و سیزدهم (دوره‌ی بازگشت و بیداری) | آزمون شماره 7134

یکی را روضه جنانی جزای دادن جانی است، یکی را نعمت خلدی بهای قطره خونی. قومی به مایه بذل جان، دولت حُسن مآل گیرند، برخی به جبایت خراج دیوان، تنعّم نعیم رضوان یابند.

و نقود منثورات را سکّه قبول ملوک و اکابر می‌نهادم تا به قدر وسع این دو کریمه را در حجر تشریح و تربیت چنان برآورم که راغبان و خاطبان را به خطبتشان بواعث رغبت با دید آمد.

این‌ها همه از سرائر مملکت است. این‌ها تمام حرف‌هایی است که همه‌جا نمی‌توان گفت. من ریشم را که توی آسیاب سفید نکرده‌ام. تو آسوده باش. هیچ وقت از این حرف‌ها نخواهم نوشت.

اگرچه دردسر می‌دهم اما چه می‌توان کرد؛ نشخوار آدمیزاد حرف است. ما یک رفیق داریم اسمش دمدمی است. بیشتر از یک‌سال موی دماغ ما شده بود.

ایرج میرزا در سرایش هجو و هزل و نسیم شمال در سرودن اشعار انتقادی چیره‌دست بودند.

مضامین وطن‌دوستی و ستیز با نادانی از مضامین اصلی شعر عارف قزوینی است.

نشاط و مجمر اصفهانی از غزل‌سرایان نامی دوره بازگشت بودند؛ نشاط، قصاید بلندی هم سروده است.

 از آثار پژوهشی عصر مشروطه، می‌توان به «سرگذشت حاجی‌بابای اصفهانی» و «تاریخ بیداری ایرانیان» اشاره کرد.

در سبک خراسانی و با زبانی حماسی شعر می‌سرود و با ادبیات کهن آشنایی داشت.

از آثار او می‌توان به تاریخ مختصر احزاب سیاسی ایران، سبک‌شناسی، تاریخ تطوّر نظم فارسی اشاره کرد.

وی در زمینه روزنامه‌نگاری و سیاست نیز فعالیت داشت و سردبیر روزنامه «مجلس» بود.

بیت «من نگویم که مرا از قفس آزاد کنید / قفسم برده به باغی و دلم شاد کنید» سرآغاز یکی از سروده‌های اوست.

صبای کاشانی _ خداوندنامه        

هاتف اصفهانی _ خداوندنامه

نشاط اصفهانی _ گنجینه نشاط

صبای کاشانی _ گلشن صبا