شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 1654

هرکه تماشای روی چون قمرت کرد / سینه سپر کرد پیش تیر ملامت

کوه صبرم نرم شد چون موم در دست غمت / تا در آب و آتش عشقت گدازانم چو شمع

سرگشته چو چوگانم و در پای سمندت / می‌افتم و می‌گردم چون گوی به پهلوی

رشته طول امل را باز کن از پای دل / از گریبان فلک مانند عیسی سر برآر

کلید گنج سعادت قبول اهل دل است / مباد آن‌که در این نکته شک و ریب کند

مانند تیری از کمان بجهد ز تن سیمرغ جان / آن را بیندیش ای فلان باشد که با ما خو کنی

گورخانه‌ راز تو چون دل شود / آن مرادت زودتر حاصل شود

من خفته بُدَم به ناز در کتم عدم /  حسن تو به دست خویش بیدارم کرد

چو آفتاب مِی از مشرق پیاله برآید / ز باغ عارض (چهره) ساقی هزار لاله برآید

نفس برآمد و کام از تو بر نمی‌آید / فغان که بخت من از خواب در نمی‌آید

دهان غنچه بدرّد نسیم باد صبا / لبان لعل تو وقتی که ابتسام (خنده) کنند

ای گوی حسن برده ز خوبان روزگار / مسکین کسی که در خم چوگان چو گو (گوی) بود