شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 4: سبک‌شناسی قرن‌های دوازدهم و سیزدهم (دوره‌ی بازگشت و بیداری) | آزمون شماره 4679

تو ایران را جوان سازی، وطن را گلستان سازی؟/ به فرّ خود عیان سازی بسی راز نهانی را

آن‌که بوده وطنش دیدۀ حافظ، یا رب/به مرادش ز غریبی به وطن باز رسان

مادر توست این وطن که در طلبش خصم/ نار تطاول به خاندان تو افکند

از خون جوانان وطن لاله دمیده/ از ماتم سرو قدشان سرو خمیده

حبس و تبعید و زبان‌بستن و مردم‌کشتن / بهر تحصیل شهی، زشتی و بدکرداریست

ناقه سنگین می‌رود در هر قدم گویی ز شوق / روح مجنون چنگ در دامان محمل می‌زند

خودکشی باشد قمه بر سر زدن، آن تیغ تیز / بر سر دشمن زنید و خویش را احیا کنید

امروز ای فرشته رحمت بلا شدی / خوشگل شدی، قشنگ شدی، دلربا شدی

ترسم که خانه‌ات شود ای محتشم خراب / از سیل اشک دیده گریان کارگر

نیستی در فکر آزادی از این جسم گران / دامن خود برنیاری زین ته دیوار حیف

زنان کشور ما زنده‌اند و در کفن‌اند / که این اصول سیه‌بختی، از سیه‌رختی است

ذوق بشریت را این عشق کهن گم کرد / عشقی نو و فکری نو اندر بشر اندازید

اگر زنده ماندم و بهاران ان شاء الله تعالی موافق خواهش آمدم، رفع همه حرف ها به فضل خدا می شود و اگر مردم و نیامدم، عذر ما بپذیر.

چه لازم که رای خود را در رای نوکر و چاکر مستهلک سازی و خود بالمرّه عاطل و مستدرک باشی.

این قدر از این دروغ ها می گفت؛ مثل این که خانه خراب شده این دو ساعت که در میدان قاپوق و کاه فروشان در دکّان علّافی بارش را می فروخته، هرچه راپورتچی در شهر بوده اند پیش او آمده اند.

در تاریکی نمی بینیم ما که کِی روشن است و کی تاریک تاریک.تاریک بوده است حتما، مثل ما که ساکت و تاریک سر جایمان بودیم وحتی پچپچه نمی کردیم.