شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18457

محراب و عبادتگاه - ازل و ابد 

دَغَل و مکّار - وضع کردن و قرار دادن 

خار نژند - غَرض و مقصود 

هضم و گوارش - اشباح و ارواح 

 تا خار غم عشقت آویخته در دامن/ کوته‌نظری باشد رفتن به گلستان‌ها 
 

ای مهر تو در دل‌ها ، وی مهر تو بر لب‌ها /  وی شور تو در سرها ، وی سِرّ تو در جان‌ها 
 

 تا عهد تو در بستم عهد همه بشکستم /  بعد از تو روا باشد نقض همه پیمان‌ها 
 

وقتی دل سودایی ، می‌رفت به بستان‌ها / بی‌خویشتنم کردی بوی گل و ریحان‌ها 
 

قندیل از این دلیل‌که زرد است روشن اس_ت / ک_و را ح_رارت از ج_گ_ر م_ات_م شماست

آتش، عجب، که در دل گردون نیوف_تاد! / در ساعتی که آن جگر تشنه آب خواست

ز دست حادثه پامال شد به صد خ_واری / ه_ر آن س_ری که نشد خاک آستانه‌ی ما

هرچه عریان‌تر شدم گردید با من گرم‌تر / هیچ یار مهربانی بهتر از خورشی_د نیست

وطن هر چند دلگیرست بر غربت شرف دارد         دلش سوراخ شد تا از وطن، گوهر برون آمد

هرکه را در خاک غربت پای در گل ماند ماند         گو دگر در خواب خوش‌ بینی دیار خویش را

بر طوطی جان، تلخی غربت ننماید       در خانه دل آینه‌سیمایی اگر هست

در غریبی قطره من آب گوهر می‌شود     آب دریایم که تلخی در وطن باشد مرا