شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هشتم: وزن شعر فارسی | آزمون شماره 30074

در رفتن جان از بدن، گویند هر نوعی سخن/ من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می‌رود

عشق تو بربود ز من مایه مایی و منی/ خود نبود عشق تو را چاره ز بی‌‌خویشتنی

مقدار یار هم‌‌نفس چون من نداند هیچ کس/ ماهی که بر خشک اوفتد قیمت بداند آب را

گر جان عاشق دم زند، آتش در این عالم زند/ وین عالم بی‌‌اصل را چون ذره‌‌ها بر هم زند

بتی دارم که گِرد گُل ز سنبل سایه‌بان دارد / بهار عارضش خطی به خون ارغوان دارد

عقوبت محال است اگر بت‌پرست / به فرمان ایزد پرستد صنم

ای‌ که از دفتر عقل آیت عشق ‌آموزی / ترسم این نکته به تحقیق نتانی دانست

طمع ندارم از این پس ز خلق و جاه و محل / مگر به خالق و دادار خلق عز و جل

تو مپندار کزین در به ملامت بروم $(-UU--UU--UU--UU)$

به طاعت قرب ایزد می‌توان یافت $(---U---U---U)$ 

درد عشق از تندرستی خوش‌تر است $(-U---U---U-)$ 

جمع تو دیدم پس از این هیچ پریشان نشوم $(-UU--UU--UU--UU-)$