شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس دوازدهم: جناس و انواع آن | آزمون شماره 153

بر سر کوی غمش، بی سر و پا باید رفت / گاه با خویش و گه از خویش جدا، باید رفت

ای آسمان چو دور ندیمانش دیده‌ای / در دور خویش شکل مدور گرفته‌ای

دیوان حافظی تو و دیوانهی تو من/ اما پری به دیدن دیوان نیامدی

نسیم باد صبا جان من فدای تو باد/ بیا گرم خبری زان نگار می‌خواهی

غم جمله نصیب چرخ خم بایستی / یا با غم من صبر بهم بایستی

غلام قدت سرو آزاد باد / پريشانى زلفت از باد باد

گر مر او را این نظر بودی مدام /  چون ندیدی زیر مشتی خاک دام؟

مهر جانان چون روان اندر تن من شد روان / از تنم بیرون نیاید مهر او جز با روان

وامقی بود که دیوانه عذرایی بود / منم امروز و تویی وامق و عذرای دگر

از پی بهبود درد ما دوا سودی نداشت / هر که شد بیمار درد عشق بهبودی نداشت

ای که می‌گویی نداری شاهدی بر درد عشق / جان غم‌پرورد و آه سرد و روی زرد چیست؟

آنچه کردی، آنچه گفتی غایت مطلوب بود / هر چه گفتی خوب گفتی هر چه کردی خوب بود

 نه من از پردۀ تقوی به در افتادم و بس / پدرم نیز بهشت ابد از دست بهِشت

بهرام که گور می‌گرفتی همه عمر / دیدی که چگونه گور بهرام گرفت

گرم بازآمدی محبوب سیم اندام سنگین دل / گل از خارم برآوردی و خار از پا و پا از گل

شکر لب جوانی نی آموختی / که دل‌ها در آتش چو نی سوختی

قبا بست و چابک نوردید دست/ قبایش دریدند و دستش شکست

ای دلیل دل گمگشته خدا را مددی / که غریب ار نبرد ره به دلالت برود

به دنیا توانی که عقبی خری / بخر، جان من، ور نه حسرت بری

چه دلتنگ خفت آن فرومایه دوش / که بر سفرهٔ دیگران داشت گوش