شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 16758

تو گویی که ایام شادی و عشرت/ به هم صحبتی عهد بستند و پیمان

شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل/ کجا دانند حال ما سبکباران ساحل ها

هر که چیزی دوست دارد جان و دل بر وی گمارد/ هر که محرابش تو باشی سر ز خلوت برنیارد

پشمینه پوش تندخو از عشق نشنیده است بو/ از مستی اش رمزی بگو تا ترک هشیاری کند

امروز خندان آمدی مفتاح زندان آمدی / بر مستمندان آمدی چون بخشش و فضل خدا

کوه طور و دشت و صحرا از فروغ نور او / چون بهشت جاودانی گشته از فر و ضیا

چو در ره ببینی بریده سری / که غلطان رود سوی میدان ما

کبر و تکبّر بگذار و بگیر / در عوض کبر چنین کبریا

نکوهش مکن چرخ نیلوفری را / برون کن ز سر باد و خیره‌سری را

عشق‌هایی کز پی رنگی بود / عشق نبود عاقبت ننگی بود

دلم پر شعله گردان سینه پر دود / زبانم کن به گفتن آتش‌آلود

مسلمانان مرا وقتی دلی بود / که با او گفتمی گر مشکلی بود

جوش زخمم داد سر در صبح محشر تیغ را / کرد خون‌ گرم من بال سمندر تیغ را

دو تا شد قامتم هم‌چون کمانی / ز غم پیوسته چون ابروی فرّخ

هر که را با دلستانی عیش می‌افتد زمانی / گو غنیمت دان که دیگر دیر دیر افتد شکاری

باز باغ از فرّ فروردین جوان شد / گلستان چون روی یار دلستان شد