شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 9578

صبح رخسار تو را خط شام نتوانست کرد / شعله سرکش بود دود آرام نتوانست کرد

گرچه شد دامان مجنون خوابگاه وحشیان / لیلی صحرا نشین را رام نتوانست کرد

زود دل را می زند،چون باده لب شیرین فتاد / بوسه کار تلخی دشنام نتوانست کرد 

بس که دل ها را غم آغاز پُر تشویش داشت / هیچ کس اندیشۀ انجام نتوانست کرد 

ز این رباط دو در چون ضرورت است رحیل / رواق و طاق معیشت چه سربلند و چه پَست

مقام عیش میسّر نمی‌شود بی‌رنج / بلی به حکم بلا بسته‌اند عهد الست

به هست و نیست مرنجان ضمیر و خوش می‌باش / که نیستی است سرانجام هر کمال که هست

نکند باد خزان رحم به مجموعه گل / من به امید چه شیرازه کنم دفتر خویش

نظامی نیست دنیا را دلا از عهد او بگسل / منه بر کار دنیا دل که دنیا بی‌ثبات آمد

پیر ما گفت جهان بر روشی محکم نیست / از خوش و ناخوش او قطع نظر باید کرد

دولت ده‌روزه دنیا بود نقشی بر آب / دل به نقش موج دریای بی‌لنگر منه

حبّ دنیا بت بود دل خانه حق ای عجب / در درون خانه حق بت نهان کردن چرا

گفتیم که عقل از همه کاری به در آید                  بیچاره فرو ماند چو عشقش به سر افتاد (فروماندن: نابود شدن)

 اندر ره او نبود جان کندن من ضایع                     آن کس که دلم بستد دلدار شود روزی (ضایع: بیهوده)

فخری که از وسیلت دون‌همتی رسد            گر نام و ننگ داری از آن فخر، ننگ دار (دون‌همت: کوتاه اندیشه)

 فضل را خاطر تو معیار است                           عقل را فکرت تو میزان است (معیار: وسیله سنجش)