شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 22727

گر شوی باخبر از سوز دل بی‌تابم / دم آبی نخوری تا نکنی سیرابم

بر دشمنان شمردم عیب نهانی خویش / خود را خلاص کردم از پاسبانی خویش

گوشه‌ای خواهم که گوش آواز پایی نشنود / ور فلک را سقف بشکافد صدایی نشنود

 گفت و صوت و حرف را بر هم زنم / تا که بی‌ این هر سه با تو دَم زنم

می خواه و گل افشان کن، از دهر چه می‌جویی؟ / این گفت سحرگه گل، بلبل تو چه می‌گویی؟

گر ز دست زلف مشکینت خطایی رفت، رفت / ور ز هندوی شما بر ما جفایی رفت، رفت

ای در رخ تو پیدا، انوار پادشاهی / در فکرت تو پنهان، صد حکمت الهی

ساقیا سایه‌ی ابرست و بهار و لب جوی / من نگویم چه کن ار اهل دلی خود تو بگوی

این قدر ارشاد تو بخشیده‌ای / تا بدین، بس عیب ما پوشیده‌ای

من پار بخورده‌ام شرابی / امسال چه مستم و خرابی

تا چند کوشی آخر در خون بی‌گناهان؟ / آهسته‌تر زمانی، ای میر کج‌کلاهان

این دهان بربند تا بینی عیان / چشم‌بند آن جهان حلق و دهان