شرکت در آزمون آنلاین پیام‌های آسمان هفتم - درس اوّل-بینای مهربان | آزمون شماره 6211

مردمان اندر فقر و غنا، هر کسی سخن گفته‌اند و خود را چیزی انتخاب کرده و من آن انتخاب کنم که حق مرا انتخاب کند و مرا اندر آن نگاه دارد. اگر توانگر داردم غافل و گذشته نباشم و اگر درویش داردم حریص و معرض نباشم.

در بارانی عظیم به دهی رسیدم و سرمای زمستان مرا غلبه کرده بود و تن پوش بر تن من تر گشته. به مسجدی رسیدم. مرا اندر آن‌جا راه ندادند، دیگر مسجد و سومی هم چنان. عاجز آمدم و سرما بر تن من قوت گرفت. دامن خود به آتش کشیدم، دود آن به زیر من برآمد. جامه و رویم سیاه شد. آن شب به مراد خود رسیده بودم.

و اندر اخبار است که روزی پیغمبر صَلّی اللّهُ عَلَیه و سَلَّم گرد پای نشسته بود. جبرئیل آمد و گفت: «یا محمّدُ، إجْلسْ جِلْسَةَ العبید. بنده‌ای، چون بندگان نشین اندر حضرت خداوند، تعالی.»

وی را زن و فرزند نیست هرچه اندر وهم صورت گیرد و اندر خرد اندازه بندد، وی جلّ جلالُه آفریدگار آن است و دارنده و پروردگار آن.

یعنی اگر هر موی بر تن انسان زبان شود و تا قیامت خدا را شکر بگوید، باز هم نعمات خداوند را چنان که باید شکر نگفته است.

یعنی بهترین راه شکرگذاریِ خداوند، شکرگذاری زبانی است.

یعنی شکرگذاری انسان از نعمت‌های خداوند، بر افزایش آن‌ها تأثیر دارد.

یعنی شکرگذاریِ واقعی نعمت آن است که از نعمت‌های خداوند در راه نادرست استفاده نکنیم.

تا [دعای] شما را بپذیرم.

تا [دعای] شما را بپذیرد.

تا [دعای] شما به سودتان باشد.

تا [دعای] شما برای دیگران، پذیرفته شود.